Ben seni çok sevdim....

"artık daha az seviyorum seni
unutur gibi, ölür gibi daha az.." 

içimde bi' yerlerde, artık atılan topraklardan ötürü gizli kalmış hissiyatlara sahibim. "çok derin, derin... derin, derin, derin... derinlerimde ellerin..."

Bukowski..

-seni sever miydi?
-kendinin bir uzantısı olarak, evet.
-sevgi başka nedir ki?
-iyi bir şeye değer verecek kadar sağduyulu olmaktır. kan bağı gerekmez. kırmızı bir deniz topu ya da üzerine tereyağı sürülmüş kızarmış ekmek de sevilebilir.
-tereyağlı kızarmış ekmeğe AŞIK olabileceğini mi söylüyorsun, Stirkoff?
-her zaman değil, efendim. bazı sabahlarda, güneş ışınları belli bir açıdan gelirken belki. aşk habersiz gelir gider.
-bir insanı sevmek mümkün mü sence?
-iyi tanımadığınız biri ise belki. ben insanları pencereden seyretmeyi severim.

Olmasaydı sonumuz böyle...

lise çağlarımda, sonra belki daha az olmak kaydıyla üniversitede çok dinlerdim ahmet kaya'yı. her şarkısı ayrı dünyalara götürür, anlatmak istediğini gevelemeden, herhangi birinin suratınıza çarptığı nah! gibi çarpardı beyninizin çidarlarına. en son ne zaman dinledim diye düşününce kafadan bir iki yıl söyleyebilirim ve uzamaya karşı esnek, kısalmaya karşı kırılgan olur bu süre. bir az önce.. 10 dk olmadı daha. bi sigara yaktım.. acı bir kahve koydum fincana.. ofiste yalnızım.. bu şarkıyı açtım hiç düşünmeden.. bi sigara daha yaktım peşinden, şarkıyı tekrar başa aldım.. şunu söyleyeceğim..

Unuttun mu beni

hiçbir şeye benzemeyen, isteğimiz dışında olan eylemdir     http://www.youtube.com/watch?v=UZTbOAlig50
unutulmak...

beklemek'ten sonra doğduğu için beklemenin kardeşidir. bu yüzden daha hırçın, daha çok çektiren bir yapısı vardır.
bekleme günlerinin kontenjanı dolduktan sonra devreye unutulmayı fark etmek girer.
insan dondurmanın erimiş kısmı gibi hisseder bir yanını. küçük düşer kendi gözünde, kendinde sorun aramaya koyulur.

Unutmak...

önemli olan birşeyi bırakılmaması gereken bir yerde bırakmaktır... ve fakat unutulan birşey değilde bir olay ise, bazen unutmaktır en kesin çözüm, bazense asla ve unutmamak... unuttum der insan bazen ve anı gibi anlatırken olayı birden gözler dolar, boğazında bir düğüm olur, anlar ki unutmamış, anlar ki kendini kandırmış, anlar ki geçmiş o kadar geride kalmamış... geçmişin hiçlik olduğunu daha henüz kavrayamamış... sonra gün gelir, zamanın içinden geçerken, bir daha olay anlatılır öylesine bir örnek vermek için, sanki hiç yaşanmamış gibidir, sanki izlenmiş ve bitmiştir, sanki aptal bir rüya anlatıyorsundur... geçmişin hiçliğini keşfettirir işte o an unutmak... ve herşey kolaylaşır... güzellikler bu hiçliğe katılmamalıdır... onların geçmiş dosyaları ayrıdır... yüz güldüren ve hala mutlu edendir... bu yüzden hiçbir zaman hiçliğe karışmamaları dilenir...